NOKTALI VİRGÜL

“Noktalı virgül” diye bir şey var Türk imla kılavuzunda (;).Hayli bencil gelir bana buradaki nokta; tıpkı etrafımızdaki yüzlerce insancık gibi! Belki ben gibi belki sen gibi… Benim çeyrek asırlık ömrümde gördüğüm yahut duyduğum kadarıyla hep noktalı virgül diye bahsedildi bu ikiliden. Hiç virgüllü nokta diyeni gördünüz mü ? kendi yaşam çevrenizde. Hep tamamlayıcı taraftı virgül ki öylede olmaya devam ediyor henüz . Kaç zamandır taşıyor bilinmez virgül noktayı sırtında. Belki de bundandır belinin büküklüğü. Yer yer virgülü kıskandım, yer yer noktayı. Çoklukla virgülü överken, noktaya ise söverken buldum kendimi zihnimin tenhalarında. 

Ne bir virgülüm ne de bir noktayım oysa kendi yaşam dilimimde. Çoğu kez virgül gibi birilerini sırtımda taşımış olsam da, nokta gibi başkalarına yük olduğumda olmuştur   kimi zaman. Bundan dolayıdır belkide daha öncesinde hiç bahsedilmemiş  bir noktalama işareti gibi oluşum. Yarım yamalak yaşamlarımızda ne bir nokta olabiliyorduk onun kadar zalim, nede bir virgül kadar vefakâr . tarafımız belli olmadığındandır belki; yaşam seneryosunda hiçbir zaman satır başlarında değil hep satır aralarında yer alışmızın nedeni

İnsan kötü benzetmelerinde kullanıyor noktalı virgülü. Belki de bu yüzdendir virgülün noktayı ezilmesin diye hep baş üstünde taşıması. Endamı yerinde güzel bir hanımefendinin veya aslanlar gibi bir delikanlının yanında kendinden şöyle 3-5cm ya da daha fazla, kısa kalan bir sevgilisi hatta eşi, dostu olsa dahi denilmez mi hemen “Noktayla virgül gibi olmuşunuz.” Virgül ilk bu söylemde büktü belki belini noktayla aynı seviyeye gelebilmek adına, kim bilir.

Bundandır kıskanışım noktayı, bilmem kaç yıldır başkasının sırtında, o başkası ki bundan son derece mutlu.  Onun bu asalak yaşamına, sayesinde anılan ismine aldırış etmeden yaşamasına müsaade edişine. Ve virgülü esas kıskandığım şundandır: Tevazuda ayyuka çıkan bir haldir o. Bir bakıyorsun beraberim dediğinle sen berabersin sadece. Tek taraflı bir aşk gibi. İki büklüm olan belinden bi haber, nasıl bir hasar verdiğinden haberi dahi olmayan bir yoldaşın var da ona “off” dahi demiyorsun. Sonra bir yerlerden kötü sözler geliyor kulağına. Ve birden küçülüveriyorsun onunla hem hal olmak için iki büklüm oluyor, hayat arkadaşına tüm bu olumsuzlukları aksettirmemek adına. İnsan işte… Aciz! onca cefa çekerken dünya; bir noktalama işaretinde kaybolup gidiyor...

*Küçük bir teşekkür notudur: İlk defa paragraflarımda editoryal desteğe başvurduğum ve bu başvuruya yürekten karşılık veren kıymetli taze dost Büşra Akkaş'a şeker aldığı insana teşekkür eden çocuk samimiyetiyle teşekkür eder aynı samimiyetle gülümsüyorum. Kendisi muhtemelen bundan sonra bu paragrafları ilk okuyan insan olacaktır sıkılmazsa eğer :)