Zaman Halden Anlamıyor!!!

  İnsana benzetiyorum şu soldaki karemi bundan dolayı diğer fotoğraflarım (buradan portfoyumdan erişebilirsiniz fotoğrafa) içerisinde ayrıca bir güzel gelir bana. Kuru budanmış ve etrafındaki her şeyden uzak bir ağaç bakıldığında belkide hiç bir önemi olmayan ufak detaylar bunlar belki! Ama bakıldığında görmek istenildiğinde nedir durum; fotoğraf üzerine benim yakıştırmam ise;
    İnsan ilk gençlik yıllarında daha ileride kalabalığın içerisindedir. Her bir hadiseye, neşeye hüzüne ayrı ayrı yetişeceğini zanneder zira zaman zaman yetiştiği de olur. Nitekim yavaş yavaş durması gerektiğinin farkına varmasını sağlar kendi dışındaki diğerleri. Bu koşturmaca esnasında türlü dost kazıkları yer, başkalarının neşesi sizin hüznünüz olur. Geri çekilirsiniz sonra bu esnada etrafınızdakilerde geri çekilmeye başla yavaş yavaş.. Sonra o ilk gençlik yıllarının süsü püsü kalmaz bu ağaç gibi sadece azalarınız kalır varlığına şükredersiniz onların. Güneş batıyor eve oda ahrete intikalin ilk adımı olsa gerek yavaş yavaş alışıyorsunuz ecelin vuku bulmasına...